Gedisciplineerd Bidden

Gedisciplineerd bidden - Een moeilijke opgave
C.S. Lewis noemt gedisciplineerd bidden slopend, “een woord waarvan ik betwijfel of ik het ooit heb gebruikt om gebed te beschrijven, maar het is een woord dat een verfrissend eerlijke beoordeling van onze pijnlijke inspanning geeft”:

"Het vreemde is dat deze terughoudendheid om te bidden niet beperkt is tot periodes van droogte. Terwijl de gebeden van gisteren vol waren van vertroosting en verheffing, kunnen de gebeden van vandaag, tot op zekere hoogte, aanvoelen als een last.”

"Het verontrustende is niet alleen dat we de plicht van het gebed beknibbelen en betreuren. Het meest zorgbarende is dat we het überhaupt als een verplichting zien.“

"Als we volmaakt zouden zijn, dat zou het gebed geen plicht zijn, maar een genot. Alstublieft God, laat dat ooit zo zijn …”

"Ik moet vandaag bidden, of ik me nu vroom voel of niet. Maar dat is net als: ik moet mijn grammatica leren als ik ooit de dichters wil lezen."²

Gedisciplineerd bidden – Denken dat gebed geen verschil maakt.
Wanneer we gedisciplineerd bidden voor het eerst overwegen, zullen we eerst moeten kijken naar de kwestie van geloof. David Wells wees ons hierop toen hij schreef dat de reden waarom we niet bidden zoals we moeten, is dat we niet geloven dat het gebed verschil maakt.³ Dit is een significante aanklacht, maar velen lijken tot diezelfde “gebedsremmende” conclusie te zijn gekomen. Ik denk aan mijn moeder. Haar man, mijn vader, werd op vrij jonge leeftijd van het ziekenhuis ontslagen om zo thuis aan kanker te sterven. Ze vertelde me een paar jaar later dat ze niet echt had gebeden in de jaren die daaraan vooraf waren gegaan. Ze herinnerde zich dat ze toen begon te bidden en te vasten en te vasten en te bidden en dat haar man toch nog stierf. Ze zei dat ze niet in staat was geweest om te bidden na zijn dood, omdat ze niet geloofde dat het verschil zou maken.

Ze is niet de enige die zich in een dergelijke geloofscrisis bevindt. Maar we zullen moeten zien dat Gods goedheid en trouw niet kunnen worden geëvalueerd op basis van een enkel onbeantwoord gebed, hoe gemakkelijk het ook is om tot een dergelijke conclusie te komen. Paradoxaal genoeg lijkt het erop dat God juist in crisistijden, wanneer Hij het meest afstandelijk lijkt, een beroep op ons doet om juist dan op Hem te vertrouwen en te geloven.

Gedisciplineerd bidden – Denken dat je alles zelf in de hand kan hebben/houden.
Een tweede sleutel tot gedisciplineerd bidden is het overwinnen van hoogmoedswaanzin en de daarbij behorende houding van zelfredzaamheid. Jezus zei resoluut: "Ik ben de wijnstok. Jullie zijn de ranken. Los van Mij kunt gij niets" (Johannes 15:5). We zouden daarmee gemakkelijker kunnen leven als hij had gezegd: “Los van Mij kunt gij sommige dingen, maar verbonden met mij kun je meer dingen.” Het is vernederend om elke dag om dagelijks brood te moeten vragen. Het is vernederend om elke dag voor wijsheid, leiding, genade, barmhartigheid en vrede te bidden. Is er geen manier om voor een hele week “vooruit te bidden” en dan verder daarop te teren? Ik vind het vernederend elke dag te erkennen: “Vader, ik ben een zondaar in nood van barmhartigheid. Ik ben een geschapen wezen, en U bent de Schepper. Ik ben volkomen afhankelijk van Uw genade vandaag, voor elke ademtocht die ik neem, iedere hartslag, en alles wat ik nodig heb.”

Nou, ik bad dat gisteren, beweer ik dan met mijn eigen trotse, zelfvoorzienend hart. Moet ik dat vandaag echt weer opnieuw bidden? Het eerlijke antwoord is “ja!” Hoewel rituele gebeden kunnen worden aangeboden in een Farizeeër-achtige zelfvoorziening, begint echte gebedsdiscipline elke dag weer met een gekruisigde trots.

Gedisciplineerd bidden – Onbegrip van ons nieuwe geboorterecht
De derde oefening in onze gebedsdiscipline is dat we onze schuld en schaamte moeten overwinnen. God houdt van ons met een perfecte en onveranderlijke liefde en verlangt dat wij naar Hem toekomen met onze vragen en dat wij Zijn grote en kostbare beloften testen en bevestigen. Hij kent ons door en door – onze gedachten, onze motieven, onze schuld, onze schaamte en hij geeft ons alles in Christus, zodat we Hem altijd kunnen benaderen, ongeacht onze omstandigheden. Uit Hebreeën 4:9-15 blijkt dat er een God is, die ons uitnodigt om onze pogingen om alles op eigen houtje op te knappen opzij te zetten – en om in Hem te rusten. Hij zoekt ons met Zijn woord (niet altijd comfortabel zoals we wel weten) om onze geestelijke toestand te openbaren . Hij herinnert ons eraan dat wij ongeacht onze geestelijke gesteldheid een sympathieke Hogepriester hebben, die eeuwig aan voorbede doet voor degenen die Hij heeft verlost. Hij nodigt ons tot zijn aanwezigheid, in een omgeving van genade en barmhartigheid. Zijn uitnodiging om zonder schroom naar Hem toe te gaan bevestigt dat niets ons van het gebed houdt, behalve ons eigen gebrek aan inzicht in ons geestelijke nieuwe geboorterecht.

Gedisciplineerd bidden – Nu is het tijd om te leren
Uiteindelijk is er geen enkele uitgestippelde route die ons leert om gedisciplineerd te bidden . Maar we moeten het wel leren. Anders lopen we het risico dat we, wanneer we worden geconfronteerd met een crisis, onvoldoende gebedskracht hebben en het idee hebben dat God ver weg is. Natuurlijk kunnen we niet uitsluiten dat God een crisis kan gebruiken om ons te leren bidden als we dat nog niet eerder hebben geleerd (een waarheid die niet gemakkelijk door ons verwerkt kan worden). God staat moeilijke tijden in ons leven toe om ons te leren bidden, zodat we later een nog grotere crisis aankunnen. Het juiste moment om de stand van het fornuis te controleren en met de brandblusser te oefenen, is vóórdat de pan overkookt en de keuken begint af te branden. Het juiste moment om gedisciplineerd te leren bidden, is vóórdat een grote geestelijke strijd uitbreekt.

Praat over ons:

Volg ons: